Kłusak francuski - SHiUK

Idź do spisu treści

Menu główne

Kłusak francuski

HISTORIA

KŁUSAK FRANCUSKI


Kiedy po przegranej bitwie pod Waterloo w 1815 r. Napoleon I zniósł blokadę handlową, pojawiła się możliwość importu do Francji koni z Wysp Brytyjskich. Wielu hodowców zaczęło kryć miejscowe klacze normandzkie angielskimi ogierami w celu uzyskania konia zdolnego do pracy w zaprzęgu oraz pod siodłem, przede wszystkim na potrzeby armii.

Przy wsparciu Państwowych Stadnin Koni sprowadzano z Anglii głównie konie pełnej krwi angielskiej oraz kłusaki norfolskie, które w tym czasie były zdecydowanie najszybszymi kłusakami w Europie.

Od lat trzydziestych XIX wieku, hodowcy z Normandii, za namową urzędnika francuskich Państwowych Stadnin Koni Ephrema Houela,
coraz chętniej kojarzyli miejscowe klacze z ogierami pełnej krwi angielskiej. Hodowanym w ten sposób koniom anglo-normandzkim w latach 1840-1860 poprawiano kłus, dzięki domieszce krwi kłusaka norfolskiego oraz, według różnych źródeł, prawdopodobnie huntera. Tak powstały koń był następnie krzyżowany z kłusakami orłowskimi przywożonymi z Rosji w latach 1860-1900.

Jednak praojcem kłusaka francuskiego był ur
odzony w 1811 r. ogier półkrwi o imieniu Young Rattler. Jego ojciec Rattler był ogierem pełnej krwi angielskiej, a matka miała znaczny procent krwi kłusaka norfolskiego. Young Rattlera nazywa się "francuskim Messengerem", ponieważ ma równie duży wpływ na kłusaka francuskiego, co angielski ogier pełnej krwi - Messenger na rasę kłusaka amerykańskiego.

Trzydzieści lat później domieszano jeszcze więcej pełnej krwi, aż wyhodowano pięć najważniejszych koni dla rasy kłusaka francuskiego: Conquerant i Normand - synowie Young Rattlera, Lavater - potomek kłusaków norfolskich oraz dwa ogiery półkrwi - Fu
schia i Phaeton.



Fu
schia urodzony w 1883 r. był ojcem ponad czterystu kłusaków. Z kolei ich potomkowie wygrali ponad sto wyścigów.

W końcu dolano jeszcze trochę krwi, tym razem kłusaka amerykańskiego, w celu uzyskania większej szybkości. Nie dało to jednak oczekiwanego rezultatu, ponieważ rasy te różniły się typem biegania. Kłusak amerykański był prawie całkowitym inochodźcem (stawiającym razem przednią i tylną nogę z jednej, a następnie z drugiej strony), natomiast kłusak francuski biegał diagonalnym, prawidłowym kłusem. W późniejszym czasie także kłusaki amerykańskie rozwinęły mocną linię kłusaka diagonalnego. Wtedy stały się pożądanym dodatkiem do krwi kłusaka francuskiego.                                                                    

W 1937
r., aby zachować jakość kłusaka francuskiego, zamknięto francuskie księgi stadne dla innych ras. Jednak, na pewien okres, zgodnie z bardzo precyzyjnie sformułowanymi regułami, dopuszczono do hodowli kilka kłusaków amerykańskich. Dzięki temu hodowcy kłusaka francuskiego mają do dyspozycji konie pochodzące z kojarzeń amerykańsko-francuskich.                                                                  

Krew amerykańska stała się coraz bardziej poszukiwana i dzisiejsze najlepsze kłusaki we Francji mają sporą domieszkę kłusaka amerykańskiego w swoich genach.


Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego